Όλοι γνωρίζουμε πως το διαδίκτυο είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που μας βοηθάει καθημερινά να πράξουμε αρκετά είδη εργασιών. Επίσης ένα μεγάλο μέρος της ψυχαγωγίας μας πλέον περνά μέσα από αυτό το κομμάτι.

Το διαδίκτυο ίσως έχει καταστεί η παγίδα των ανηλίκων μικρών παιδιών.

Όμως τι γίνεται όταν από την πλευρά των μικρών παιδιών γίνεται κατάχρηση και από εργαλείο μετατρέπεται σε πρόβλημα.  Το ερώτημα είναι πώς μπορούμε να βρούμε τη χρυσή τομή.

Τα Ελληνόπουλα μπαίνουν από μικρά στα ηλεκτρονικά βάσανα . Σύμφωνα με τα συμπεράσματα πρόσφατης έρευνας, η πρώτη επαφή των Ελληνόπουλων με το Διαδίκτυο γίνεται στην ηλικία των 6 ετών, ενώ στην ηλικία των 12 ετών ήδη σπαταλούν σε καθημερινή βάση κατά μέσο όρο δύο ώρες στο Facebook.

H έρευνα διενεργήθηκε το 2015 από τη Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο νοσοκομείο Παίδων «Π. και Α. Κυριακού», σε δείγμα 655 μαθητών σχολείων της Αττικής της Ε΄ και ΣT΄ δημοτικού και παρουσιάστηκε σε διάλεξη του Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας του Αμερικανικού Κολεγίου Ελλάδος.

Οπως κατέδειξε η έρευνα, η πρώτη επαφή των συμμετεχόντων με το Διαδίκτυο ήταν κατά μέσο όρο στην ηλικία των 6 ετών. Ενα στα δύο παιδιά (51,2%) είναι μέλος τουλάχιστον μιας σελίδας κοινωνικής δικτύωσης, π.χ. Facebook, χρησιμοποιώντας ψευδή στοιχεία. Σε μία κανονική σχολική ημέρα τα παιδιά «είναι» στο Facebook σχεδόν δύο ώρες.

Το 22% των παιδιών χρησιμοποιεί καθημερινά το Διαδίκτυο και από το υπνοδωμάτιό του, ενώ για επικοινωνία και κοινωνική δικτύωση δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο τέσσερα στα δέκα παιδιά (39%). Για μελέτη στο σπίτι συνδέεται στο Διαδίκτυο το 8,5% των παιδιών.

Δύο στους δέκα μαθητές των δύο τελευταίων τάξεων του δημοτικού χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο-smartphone ή κάτι παρόμοιο. Το 52% των παιδιών ανέφερε ότι γνωρίζει περισσότερα από τους γονείς του σχετικά με την τεχνολογία.

Οπως ανέφερε κατά την παρουσίαση της έρευνας η επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας και επίκουρη καθηγήτρια Παιδιατρικής-Εφηβικής Ιατρικής Αρτεμις Τσίτσικα, «η τεχνολογία προσφέρει στους νέους απεριόριστες δυνατότητες εκπαίδευσης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, καθώς μέσα από την ενασχόλησή τους με το Διαδίκτυο αναπτύσσουν και βελτιώνουν τα αντανακλαστικά, αποκτούν γρήγορη σκέψη, κάνουν διαχείριση πληροφορίας και ανάδειξη δυνατοτήτων».

«Ωστόσο», συμπλήρωσε, «όπως στον φυσικό κόσμο, κίνδυνοι προκύπτουν και στο Διαδίκτυο. Με δεδομένη την ευαλωτότητα των ανηλίκων στην υπερβολή, τον πειραματισμό και την έλλειψη διαδικασίας “φιλτραρίσματος” των ερεθισμάτων, παιδιά και έφηβοι χρειάζονται οδηγίες χρήσης και πλοήγησης στο καταπληκτικό αυτό εργαλείο, προκειμένου να μην υπάρξουν ακραίες συμπεριφορές».

Οπως διευκρίνισε, η παρατεταμένη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή μπορεί να προκαλέσει εξάρτηση, αλλά και να έχει επιπτώσεις στις κοινωνικές δεξιότητες του ατόμου. «Εάν χαθεί η προσωπική επαφή, υπάρχει το ενδεχόμενο να λείψει η εμπειρία στην ερμηνεία της ανθρώπινης επικοινωνίας, της “γλώσσας του σώματος”, των εκφράσεων του προσώπου κ.λπ. Ειδικά για τους νέους, η απώλεια ελέγχου σχετικά με τη χρήση του Διαδικτύου μπορεί προοδευτικά να οδηγήσει σε έκπτωση των κοινωνικών δεξιοτήτων και σε απομόνωση, καθώς και παραμέληση σχολικών και άλλων δραστηριοτήτων, ή/και της υγείας, προσωπικής φροντίδας και υγιεινής», κατέληξε.

Η ωμή αλήθεια για το διαδίκτυο.

Πριν από όχι και τόσο πολύ καιρό για τα ψηφιακά δεδομένα του μέσου ανθρώπου αρκούσαν μια δυο δισκέτες, ενώ είχαμε την εντύπωση πως ένα gigabyte μπορούσε να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή. Προφανώς, οι ζωές μας σήμερα έχουν διασταλεί σημαντικά, αφού δυσκολευόμαστε να στριμώξουμε τα «ίχνη» τους σε σκληρούς δίσκους, στικάκια και διαδικτυακούς χώρους αποθήκευσης. Καθημερινά αποθηκεύουμε εικόνες, ταινίες, κείμενα και μουσική, χωρίς δεύτερη σκέψη και σίγουρα χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι οι παγκόσμιες «αποθήκες» δεδομένων έχουν συγκεκριμένη χωρητικότητα.

Ακόμα και τα αρχεία που διαγράφουμε δεν εξαφανίζονται εντελώς, αλλά συσσωρεύονται σε ανεξερεύνητα σημεία των υπολογιστών μας δημιουργώντας άυλες «χωματερές». Ως το τέλος της δεκαετίας, εκτιμάται ότι κάθε χρόνο θα παράγουμε 44 zettabytes, δηλαδή 44 τρισεκατομμύρια gigabytes, ενώ, σύμφωνα με τον Mark Whitby, στέλεχος της εταιρείας Seagate, που το 1980 κατασκεύασε τον πρώτο σκληρό δίσκο, ο συνολικός διαθέσιμος χώρος του πλανήτη δεν αποκλείεται να εξαντληθεί μέσα στα επόμενα χρόνια.

Το πιθανότερο, βέβαια, είναι πως η τεχνολογία θα δώσει τη λύση – ήδη, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον κατάφεραν να αποθηκεύσουν δεδομένα σε DNA. Αλλά καμία επιστημονική ανακάλυψη δεν πρόκειται να επιλύσει το πολύ απτό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε οι περισσότεροι σε συστηματική βάση ενώ προσπαθούμε μάταια να βρούμε ένα αρχείο ανάμεσα σε χιλιάδες ή να θυμηθούμε που τραβήξαμε αυτή την ωραία φωτογραφία, αφού, απορροφημένοι καθώς ήμασταν με το να καταγράφουμε κάθε δευτερόλεπτο στο κινητό μας, δεν έχουμε σχεδόν καμία ανάμνηση από το ταξίδι.